بررسی راهکارهای آموزش مهارتهای زندگی در قالب برنامه های درسی

در جهان آموزشی امروز، برنامه درسی تلفیقی به منزله ی راهبردی هوشمندانه برای بازتولید مهارت های زندگی، نقش بنیادینی در تربیت انسان های توانمند، مستقل و اجتماعی ایفا می کند. این مقاله با رویکرد تحلیلی و غیرآماری، به بررسی چگونگی تکوین، انتقال و بازآفرینی مهارت های زندگی در قالب یک برنامه درسی تلفیقی پرداخته است. بر اساس دیدگاه های ویگوتسکی، دیویی، بندورا، راجرز، فرایر، سن و دسی و رایان، یادگیری مهارت های زندگی نه یک فعالیت منفرد، بلکه فرآیندی پویا و میان متنی است که از تعامل بین دانش، تجربه، عاطفه و ارزش شکل می گیرد. مقاله حاضر بر سه مفهوم محوری استوار است: نخست، تعامل میان حوزه های شناختی، عاطفی و اجتماعی؛ دوم، نقش معلم در خلق موقعیت های یادگیری اصیل و معنادار؛ و سوم، ضرورت بازطراحی محتوای درسی بر پایه ی زیست جهان دانش آموزان. تحلیل ها نشان می دهد که برنامه درسی تلفیقی زمانی موثر است که از الگوی سنتی انتقال دانش فاصله گیرد و به سوی یادگیری مبتنی بر کنش و تامل حرکت کند. این تغییر، نه تنها به رشد تفکر انتقادی و خودکارآمدی دانش آموزان منجر می شود، بلکه زمینه ساز بازتولید پایدار مهارت هایی چون همدلی، مسئولیت پذیری، تصمیم گیری، ارتباط موثر و حل مسئله است. در نتیجه، برنامه درسی تلفیقی ابزاری کارآمد برای پیوند بین دانش رسمی و زندگی واقعی تلقی می شود، که معلمان در آن به مثابه عاملان آگاهی بخش و تسهیل گرانی انسانی عمل می کنند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، برنامه درسی تلفیقی ، یادگیری معنادار ، خودکارآمدی ، تربیت انسانی