تحلیل کیفی تجارب کارکنان آتش نشانی از اثربخشی برنامه های ترویج ورزش بر تاب آوری روانی در مواجهه با استرس شغلی

این پژوهش با هدف درک عمیق سازوکارهای فعال سازی تاب آوری روانی آتش نشانان از طریق مشارکت در برنامه های ورزشی سازمانی انجام شد. با توجه به ماهیت پرفشار و استرس زای شغل آتش نشانی و نقش حیاتی تاب آوری در عملکرد بحران، نیاز به شواهد عملیاتی در مورد اثربخشی مداخلات رفاهی سازمانی احساس می شد. پژوهش حاضر از رویکرد کیفی و روش شناسی پدیدارشناسی تفسیری (IPA) بهره برد. جامعه آماری شامل ۱۲ آتش نشان با سابقه فعالیت در برنامه های ورزشی سازمان بود که با استفاده از نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری و با استفاده از مراحل کدگذاری اسمیت و همکاران (۲۰۰۹) تحلیل شدند. برای تضمین اعتبار یافته ها، تکنیک هایی نظیر بازبینی توسط مشارکت کنندگان و توصیف غنی مورد استفاده قرار گرفت و ملاحظات اخلاقی به دقت رعایت شد. یافته ها: تحلیل داده ها منجر به استخراج مضامین نهایی شد که تاثیر چندلایه ورزش سازمانی را بر تاب آوری تایید کرد. این یافته ها نشان داد که ورزش فراتر از مزایای فیزیولوژیکی منجر به تقویت مولفه های روان شناختی (افزایش خودکارآمدی)، تعاملات اجتماعی (تقویت انسجام تیمی) و سازمانی (بهبود درک حمایت سازمانی) شده است. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش مدل جامعی از مکانیسم های تقویت تاب آوری از طریق ورزش ارائه می دهد و نشان می دهد که ورزش سازمانی یک مداخله پیشگیرانه چندوجهی و موثر در کاهش استهلاک روانی در مشاغل عملیاتی است. این نتایج کاربردهای مهمی برای طراحی استراتژی های سلامت روان در سازمان های امداد و نجات دارد.

کلیدواژه ها:

آتش نشانی ، تاب آوری روانی ، استرس شغلی ، برنامه های ورزشی