بررسی نقش پویایی محیطی در شکل گیری نوآوری استراتژیک سازمان ها

افزایش سرعت و شدت تغییرات در محیط کسب وکار، سازمان ها را با شرایطی مواجه ساخته است که در آن، بقا و موفقیت مستلزم بازاندیشی مستمر در استراتژی ها و الگوهای رقابتی است. پویایی محیطی به عنوان یکی از ویژگی های اصلی این شرایط، نقش مهمی در جهت دهی تصمیمات راهبردی و مسیرهای نوآوری سازمان ها ایفا می کند. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل نقش پویایی محیطی در شکل گیری نوآوری استراتژیک در سازمان ها از طریق مرور نظام مند و تحلیلی ادبیات پژوهش است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری و با بهره گیری از مطالعات علمی معتبر داخلی و بین المللی انجام شده و تلاش دارد یافته های پراکنده موجود را به صورت منسجم تلفیق و تبیین کند. نتایج مرور ادبیات نشان می دهد که رابطه پویایی محیطی و نوآوری استراتژیک ماهیتی پیچیده، اقتضایی و غیرخطی دارد و پویایی محیطی به تنهایی تضمین کننده نوآوری استراتژیک نیست. در عوض، این رابطه از طریق سازوکارهایی نظیر قابلیت های پویا، ظرفیت جذب، چابکی راهبردی و تحول دیجیتال شکل می گیرد. یافته ها همچنین بیانگر آن است که در محیط های پویا، سازمان ها بیش از پیش به نوآوری هایی در سطح مدل کسب وکار، منطق ارزش آفرینی و مرزبندی های رقابتی روی می آورند. در نهایت، مقاله ضمن شناسایی شکاف های دانشی موجود، دلالت هایی نظری و مدیریتی برای توسعه پژوهش های آینده و هدایت سازمان ها در مواجهه اثربخش با محیط های پویا ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پویایی محیطی ، نوآوری استراتژیک ، قابلیت های پویا ، نوآوری مدل کسب وکار ، چابکی راهبردی