تاثیر ربات های آموزشی بر رشد مهارت های اجتماعی کودکان اوتیستیک در کلاس درس

اختلال طیف اوتیسم یکی از چالش های اصلی در آموزش و پرورش کودکان است که با نارسایی های پایدار در تعاملات اجتماعی، ارتباطات کلامی و غیرکلامی و رفتارهای تکراری مشخص می شود. مهارت های اجتماعی، از جمله توجه مشترک، تقلید، نوبت گیری و تشخیص هیجانات، نقش اساسی در تعامل موفقیت آمیز کودکان با محیط کلاس و همسالان ایفا می کنند. کودکان اوتیستیک به دلیل ضعف در این مهارت ها، اغلب دچار انزوای اجتماعی و کاهش مشارکت در فعالیت های آموزشی می شوند. در سال های اخیر، ربات های آموزشی و اجتماعی به عنوان ابزارهای نوین برای تسهیل یادگیری و توان بخشی کودکان اوتیستیک مطرح شده اند. این ربات ها با ارائه رفتارهای قابل پیش بینی، تکرارپذیر و بدون قضاوت، امکان تمرین مهارت های اجتماعی را در محیطی امن و جذاب فراهم می کنند و کودکان را به تعامل فعال و تقلید ترغیب می نمایند. پژوهش حاضر با روش مرور نظام مند ادبیات علمی، مطالعات مرتبط با کاربرد ربات های آموزشی در ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان اوتیستیک را بررسی و تحلیل کرده است. یافته ها نشان می دهد که ربات ها می توانند توجه مشترک، تقلید، تعامل گروهی و شناسایی هیجانات را تقویت کرده و انگیزه و مشارکت کودکان را افزایش دهند. همچنین، استفاده از ربات ها در کلاس درس می تواند تعامل کودک با معلمان و همسالان را بهبود بخشد و مهارت های اجتماعی را به صورت هدفمند و ساختارمند تمرین دهد. با وجود مزایا، محدودیت هایی نظیر هزینه تجهیزات، نیاز به آموزش معلمان، پذیرش اجتماعی و محدودیت تعمیم مهارت ها وجود دارد. این پژوهش نشان می دهد که ربات های آموزشی ظرفیت بالایی به عنوان ابزار مکمل در آموزش مهارت های اجتماعی کودکان اوتیستیک دارند و می توانند نقش موثری در ارتقای کیفیت یادگیری و تعاملات اجتماعی ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

ربات آموزشی ، کودکان اوتیستیک ، مهارت های اجتماعی ، تعامل اجتماعی ، کلاس درس