بررسی تبیین جایگاه آموزش مجازی در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش

هدف اصلی این مقاله، تبیین و بررسی جایگاه آموزش مجازی در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش و شناخت چگونگی همسویی این شیوه نوین آموزشی با اهداف کلان و ساحت های شش گانه تربیتی است. روش تحقیق در این مقاله به شیوه مروری و با رویکرد کتابخانه ای انجام شده است. داده های مورد نیاز از طریق مطالعه دقیق و نظام مند منابع علمی، کتب، مقالات و به ویژه متن کامل سند تحول بنیادین گردآوری شده و با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی مورد ارزیابی قرار گرفته است. یافته های مقاله نشان می دهد که آموزش مجازی در سند تحول به عنوان یک ابزار قدرتمند و تسهیل گر برای تحقق عدالت آموزشی، شخصی سازی یادگیری و ارتقای سطح سواد علمی و فناوری دانش آموزان در نظر گرفته شده است. همچنین نتایج حاکی از آن است که این نوع آموزش می تواند با ارائه محتواهای متنوع و تعاملی، به طور مستقیم با ساحت های «اعتقادی»، «عبادی و اخلاقی»، «اقتصادی و حرفه ای» و «علمی و فناوری» همخوانی داشته و بستر لازم برای تربیت انسان هایی خلاق و کارآمد را فراهم آورد. با این حال، پژوهش به چالش های اساسی نظیر نابرابری در دسترسی به زیرساخت های فنی، نیاز به تولید محتوای بومی متناسب با ارزش های ایرانی-اسلامی و ضرورت بازآموزی و توانمندسازی معلمان نیز اشاره دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، سند تحول بنیادین ، عدالت آموزشی ، شخصی سازی یادگیری ، نظام تعلیم و تربیت