بررسی نقش معلم دیجیتال محور در افزایش انگیزش و تعامل یادگیرندگان

در عصر دیجیتال، فناوری های هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک نیروی دگرگون کننده در حوزه آموزش ظاهر شده اند. این مقاله به بررسی جامع نقش هوش مصنوعی در ارتقای عدالت آموزشی در مدارس می پردازد. عدالت آموزشی مستلزم تضمین دسترسی برابر به منابع باکیفیت، فرصت های یادگیری شخصی سازی شده و ارزیابی منصفانه برای همه دانش آموزان، صرف نظر از پیشینه اجتماعی-اقتصادی، موقعیت جغرافیایی یا توانایی های فردی است. پژوهش حاضر با بررسی ادبیات نظری و تجربی، نشان می دهد که AI پتانسیل قابل توجهی برای کاهش شکاف های آموزشی از طریق ابزارهایی مانند سیستم های آموزش تطبیقی، تجزیه و تحلیل پیش بینی کننده برای شناسایی دانش آموزان در معرض خطر، و ابزارهای خودکارسازی وظایف اداری برای تمرکز مجدد منابع بر یادگیری دارد. با این حال، پیاده سازی موفقیت آمیز AI مستلزم توجه جدی به چالش های اخلاقی، از جمله سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی داده ها، و خطرات تشدید شکاف دیجیتال در صورت دسترسی نابرابر به زیرساخت های فناوری است. این مقاله با ارائه یک چارچوب مفهومی، پرسش ها و فرضیه های پژوهشی را مطرح کرده و روش شناسی مناسبی را پیشنهاد می دهد. یافته های مورد انتظار نشان می دهند که با وجود پتانسیل های عظیم، ملاحظات اخلاقی و شکاف دیجیتال، موانع اصلی اجرای عدالت محور AI هستند. در نهایت، پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران مدارس در خصوص تضمین پیاده سازی منصفانه و موثر AI ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، عدالت آموزشی ، شکاف دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده ، ارزیابی منصفانه ، اخلاق هوش مصنوعی