نقش معلم در کاهش استرس، اضطراب و اختلالات یادگیری در دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی نقش معلم در کاهش استرس، اضطراب و اختلالات یادگیری در دانش آموزان و تبیین اهمیت مهارت های روانی–اجتماعی در فرایند آموزش است. با توجه به افزایش تنش های روانی و فشارهای تحصیلی در محیط های آموزشی، نقش معلم از یک انتقال دهنده ی صرف دانش، به عاملی کلیدی در حفظ و ارتقای سلامت روانی دانش آموزان تغییر یافته است. پژوهش حاضر با اتکا بر دیدگاه های روان شناسی مثبت نگر و نظریه های یادگیری اجتماعی–هیجانی، به تحلیل ابعاد گوناگون تاثیر تعاملات عاطفی معلم، شیوه های ارتباطی همدلانه و فضای حمایتی کلاس در کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود عملکرد شناختی دانش آموزان می پردازد. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد معلمانی که از مهارت های خودتنظیمی هیجانی، انعطاف پذیری و درک تفاوت های فردی برخوردارند، قادرند محیط یادگیری را به بستری ایمن برای رشد ذهنی و هیجانی تبدیل کنند. چنین رویکردی زمینه ساز افزایش انگیزه ی درونی، تمرکز، و اعتماد به نفس در دانش آموزان بوده و به کاهش بروز اختلالات یادگیری و افت تحصیلی کمک می کند. در نهایت، پژوهش حاضر تاکید دارد که توانمندسازی معلمان در زمینه ی سلامت روانی و مهارت های ارتباطی، پیش شرط اساسی برای ایجاد نظام آموزشی سالم، کارآمد و انسان محور در عصر جدید است.

کلیدواژه ها:

استرس ، اختلالات یادگیری ، اضطراب ، دانش آموزان