تحلیل و بررسی نقش آموزش و پرورش در کاهش نابرابری های اجتماعی و ارتقای عدالت آموزشی

آموزش و پرورش به عنوان یکی از ابزارهای اصلی توسعه انسانی و اجتماعی، نقش حیاتی در کاهش نابرابری های اجتماعی و ارتقای سطح زندگی اقشار مختلف جامعه دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش و پرورش در کاهش نابرابری ها و ارتقای عدالت آموزشی انجام شد. روش تحقیق از نوع کاربردی – توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش پیمایشی و پرسشنامه استاندارد صورت گرفت. جامعه آماری شامل دانش آموزان، معلمان و مدیران مدارس مناطق شهری و روستایی مختلف بود و نمونه گیری با روش تصادفی طبقه ای انجام شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که شاخص های عدالت آموزشی شامل دسترسی به منابع آموزشی، کیفیت معلمان، امکانات مدرسه و فرصت های آموزشی برابر، ارتباط مثبت و معناداری با سطح زندگی و توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی دارند. به ویژه کیفیت معلمان و دسترسی به منابع آموزشی بیشترین تاثیر را بر ارتقای سطح زندگی دارند. همچنین، تفاوت معناداری بین مناطق شهری و روستایی در شاخص های عدالت آموزشی مشاهده شد که نشان دهنده ضرورت سیاست های حمایتی و توزیع عادلانه منابع است. پژوهش حاضر تاکید می کند که تحقق عدالت آموزشی نیازمند ترکیبی از ارتقای کیفیت معلمان، توسعه زیرساخت های آموزشی و دیجیتال، برنامه های حمایتی اقتصادی و آگاهی بخشی فرهنگی است.نتایج این پژوهش می تواند به تصمیم گیرندگان و سیاست گذاران آموزشی در تدوین برنامه های هدفمند و کاهش شکاف های اجتماعی کمک کند و نقش آموزش و پرورش را در توانمندسازی اقشار محروم و ارتقای کیفیت زندگی جامعه برجسته سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، عدالت آموزشی ، نابرابری های اجتماعی ، توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی ، ارتقای سطح زندگی