بررسی نقش مربیگری معلمان، به عنوان یک رویکرد نوین در آموزش، بر ایجاد رابطه ای حمایتی، تعامل موثر و بازخورد مستمر میان معلم و دانش آموز

هدف این پژوهش بررسی نقش مربیگری معلمان در افزایش انگیزه دانش آموزان در کلاس های درس بود. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی (همبستگی) بود و جامعه آماری شامل دانش آموزان و معلمان مدارس متوسطه و ابتدایی یک منطقه شهری می باشد. نمونه پژوهش با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد که شامل [۱۰۰] دانش آموز و [۲۰] معلم بود. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد انگیزه دانش آموزان و سبک های مربیگری معلمان بود که پایایی و روایی آن ها تایید شده است.یافته ها نشان داد که بین سبک های مربیگری معلمان و انگیزه دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. به ویژه، سبک های حمایتی و مشارکتی بیشترین تاثیر را بر انگیزه درونی و بیرونی دانش آموزان دارند. سبک هدایتگری نیز تاثیر مثبت دارد، اما نسبت به سبک های حمایتی و مشارکتی کمتر است. تحلیل رگرسیون نشان داد که سبک های حمایتی و مشارکتی پیش بینی کننده قوی انگیزه دانش آموزان هستند. همچنین، تفاوت معناداری بین انگیزه دانش آموزان دختر و پسر مشاهده نشد، هرچند دختران به طور متوسط انگیزه درونی بالاتری داشتند.با توجه به یافته ها، آموزش مهارت های مربیگری به معلمان، استفاده از سبک های تدریس فعال و مشارکتی، ارائه بازخورد مستمر و ایجاد محیط آموزشی حمایتی به عنوان راهکارهای موثر برای افزایش انگیزه دانش آموزان پیشنهاد می شوند. نتایج این پژوهش می تواند به ارتقای کیفیت یاددهی و یادگیری و توانمندسازی معلمان در مدارس کمک کند و زمینه ساز توسعه انگیزه تحصیلی دانش آموزان گردد.

کلیدواژه ها:

مربیگری معلمان ، انگیزه دانش آموزان ، سبک های حمایتی ، سبک مشارکتی ، یادگیری فعال