"مدرسه هوشمند یا مدرسه انسانی؟ بازاندیشی نسبت فناوری و تربیت در نظام آموزش وپرورش"

با گسترش مدارس هوشمند و نفوذ فناوری های پیشرفته در فرآیندهای یاددهی–یادگیری، این پرسش بنیادین مطرح می شود که آیا هوشمندسازی مدارس به تقویت تربیت انسانی منجر شده است یا صرفا به کارآمدسازی فناورانه آموزش انجامیده است؟ تمرکز بیش از حد بر ابزارها و شاخص های فناورانه، خطر تقلیل آموزش به فرآیندی فنی و داده محور را به همراه دارد؛ در حالی که تربیت، ماهیتی انسانی، اخلاقی و معناگرا دارد.مسئله اصلی این پژوهش، بررسی نسبت میان «مدرسه هوشمند» و «مدرسه انسانی» و واکاوی پیامدهای تربیتی، روان شناختی و فلسفی غلبه رویکرد فناورانه بر اهداف انسانی آموزش است. این مقاله می کوشد نشان دهد که هوشمندسازی، در صورت فقدان رویکرد تربیتی، می تواند به تضعیف رابطه معلم–دانش آموز، کاهش معنا در یادگیری و کم رنگ شدن رشد اخلاقی منجر شود.هدف پژوهش، بازاندیشی مفهومی در مدل مدرسه هوشمند و ارائه چارچوبی برای تلفیق فناوری با تربیت انسانی است. روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر تحلیل مفهومی، بررسی ادبیات نظری و تحلیل دیدگاه های متخصصان تعلیم وتربیت، فلسفه آموزش و روان شناسی تربیتی است.یافته ها نشان می دهد که مدرسه انسانی، نه در تقابل با فناوری، بلکه در نحوه به کارگیری آگاهانه آن تعریف می شود. فناوری های هوشمند زمانی اثربخش اند که در خدمت تقویت عاملیت معلم، پرورش تفکر انتقادی، رشد هیجانی و معنا سازی یادگیرندگان قرار گیرند. در مقابل، استفاده ابزاری و بدون چارچوب ارزشی از فناوری، می تواند به ازخودبیگانگی آموزشی منجر شود.نتیجه گیری مقاله بر ضرورت گذار از «مدرسه هوشمند فناورمحور» به «مدرسه هوشمند انسان محور» تاکید دارد؛ مدرسه ای که در آن فناوری، ابزار است و تربیت، غایت. این بازاندیشی می تواند مبنایی نظری برای سیاست گذاری های آینده آموزش وپرورش در عصر هوشمند فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مدرسه انسان محور ، تربیت در عصر فناوری ، معنا در یادگیری ، رابطه معلم–دانش آموز ، فلسفه آموزش هوشمند ، عاملیت انسانی ، فناوری های هوشمند آموزشی