طراحی چارچوب روان شناختی-فناورانه برای تسهیم دانش ضمنی در فضاهای متاورسی آموزشی: نقش هوش مصنوعی در کاهش شکاف شناختی میان معلمان و دانش آموزان

این مطالعه به طراحی یک چارچوب روان شناختی-فناورانه برای تسهیم دانش ضمنی در فضاهای متاورسی آموزشی می پردازد و نقش هوش مصنوعی را در کاهش شکاف شناختی میان معلمان و دانش آموزان بررسی می کند. چارچوب پیشنهادی با ترکیب اصول روان شناختی و قابلیت های فناوری متاورس، امکان تعامل غنی و شبیه سازی موقعیت های آموزشی واقعی را فراهم می سازد و یادگیرندگان را در فرآیند یادگیری فعال و مشارکتی قرار می دهد. در این چارچوب، هوش مصنوعی به عنوان یک عامل تسهیل گر عمل کرده و با ارائه بازخوردهای آنی، شناسایی نیازهای یادگیرنده و شخصی سازی مسیر یادگیری، شکاف شناختی میان سطح دانش معلمان و دانش آموزان را کاهش می دهد. یافته ها نشان می دهند که استفاده همزمان از متاورس و هوش مصنوعی، باعث افزایش انگیزش، ارتقای مهارت های حل مسئله و بهبود درک مفاهیم پیچیده می شود و دانش ضمنی به صورت موثر در بین کاربران منتقل می گردد. همچنین، طراحی این چارچوب بر تعاملات اجتماعی، تقویت همکاری گروهی و ایجاد محیط یادگیری امن و جذاب تمرکز دارد و امکان انتقال تجربه ها و مهارت های عملی را برای کاربران فراهم می آورد. نتایج نشان می دهند که ادغام عناصر روان شناختی و فناوری در محیط های متاورسی می تواند به توسعه توانمندی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان کمک کرده و بهره وری یادگیری را افزایش دهد، ضمن اینکه معلمان می توانند نقش راهنمایی و حمایت را به شکل کارآمدتری ایفا کنند. در نهایت، این چارچوب قابلیت گسترش و کاربرد در سطوح مختلف آموزشی و در حوزه های تخصصی متنوع را داراست و مدل مفهومی جامعی برای آینده آموزش دیجیتال ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

متاورس ، تسهیم دانش ضمنی ، هوش مصنوعی ، شکاف شناختی ، آموزش تعاملی