تاثیر آموزش از راه دور بر توانمندی های فردی و اجتماعی دانش آموزان در مناطق دورافتاده

آموزش از راه دور (Distance Learning) به عنوان یک ابزار استراتژیک، نقش حیاتی درتسهیل دسترسی به فرصت های آموزشی برای دانش آموزان ساکن در مناطق دور افتاده و کم برخوردار ایفا می کند. این پژوهش به صورت جامع، تاثیر دوگانه این رویکرد را برتوانمندی های فردی (شامل خودتنظیمی یادگیری، سواد دیجیتال، و خودکارآمدی) وتوانمندی های اجتماعی (شامل تعامل با همسالان، مهارت های ارتباطی و مشارکت اجتماعی) دانش آموزان در این مناطق تحلیل می کند. یافته ها حاکی از آن است که آموزش از راه دور، با فراهم کردن خود مختاری و انعطاف پذیری، تاثیر مثبت و معناداری بر ارتقاء توانمندی های فردی داشته و به کاهش شکاف دانش و مهارت در مقایسه با مناطق شهری کمک می کند. با این حال، این روش با چالش های مهمی در زمینه توسعه توانمندی های اجتماعی مواجه است؛ چرا که حذف تعاملات چهره به چهره، به کاهش مهارت های ارتباطی و ایزوله سازی اجتماعی منجر می شود. در نهایت، راهکارهایی برای توسعه مدل های ترکیبی (Blended Learning) بومی سازی شده، ارتقاء زیرساخت های اتصال و طراحی فعالیت های آنلاین مشارکتی ارائه شده است تا ظرفیت آموزش از راه دور برای تضمین عدالت آموزشی و توسعه متوازن توانمندی های دانش آموزان به حداکثر برسد.

کلیدواژه ها:

: آموزش از راه دور ، مناطق دورافتاده ، توانمندی های فردی ، توانمندی های اجتماعی ، خودتنظیمی یادگیری ، سواد دیجیتال ، شکاف دیجیتال ، عدالت آموزشی ، یادگیری ترکیبی.