پداگوژی روایت؛ بازآفرینی خلاق متون ادبی در جهت توسعه هوش اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان

در عصر سلطه رسانه های دیجیتال و کاهش تعاملات چهره به چهره، نظام آموزشی با چالشی جدی به نام «فقر عاطفی» و «ضعف در مهارت های ارتباطی» میان نسل جدید روبروست. پژوهش حاضر با عنوان «پداگوژی روایت؛ بازآفرینی خلاق متون ادبی در جهت توسعه هوش اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان»، با هدف بازتعریف جایگاه ادبیات از یک ماده درسی صرفا دانش محور به یک ابزار پداگوژیک مهارتی تدوین شده است. مسئله اصلی این تحقیق، واکاوی این موضوع است که چگونه می توان از ظرفیت های پنهان در ساختار روایی متون ادبی کلاسیک و معاصر برای تقویت مولفه های هوش اجتماعی (نظیر همدلی، خودآگاهی و مدیریت روابط) بهره جست.روش تحقیق در این نوشتار، توصیفی-تحلیلی با رویکرد «سندپژوهی» است. یافته های پژوهش نشان می دهد که «بازآفرینی خلاق» شامل تکنیک هایی نظیر تغییر زاویه دید، بازنویسی پایان بندی حکایات بر اساس نیازهای روز و ایفای نقش کاراکترها در موقعیت های تعارضی، به دانش آموز اجازه می دهد تا «تجربه زیسته» دیگران را در فضای امن کلاس درس تمرین کند. بر اساس یافته های این مطالعه، پداگوژی روایت با فعال سازی تخیل اخلاقی، بار دفاعی ذهن را در برابر آموزش های مستقیم کاهش داده و مفاهیم انتزاعی اجتماعی را در قالب استعاره های ماندگار در حافظه تصویری و عاطفی دانش آموزان تثبیت می کند.تحلیل داده ها حاکی از آن است که این رویکرد نه تنها منجر به درک عمیق تر متون ادبی می شود، بلکه «سواد عاطفی» دانش آموزان را ارتقا داده و آن ها را در مواجهه با تفاوت های فردی و فرهنگی، صبورتر و منعطف تر می سازد. در این مقاله، راهبردهای عملیاتی برای تمامی همکاران فرهنگی ارائه شده است تا با استفاده از «روایت گری»، محیط کلاس را به یک زیست بوم تعاملی تبدیل کنند که در آن، واژه ها پلی به سوی بهبود کیفیت زندگی و روابط انسانی باشند. در نهایت، نتیجه گیری می شود که تلفیق ادبیات با مهارت های نرم، پاسخی بومی و کارآمد به نیازهای تربیتی نسل آینده در مسیر تحقق اهداف سند تحول بنیادین است.

کلیدواژه ها:

پداگوژی روایت ، بازآفرینی خلاق ، هوش اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، سواد عاطفی ، ادبیات تربیتی