آموزش مهارت های زندگی به دانش آموزان از دیدگاه روانشناسی تربیتی

هدف این مقاله، تحلیل جامع ضرورت و چگونگی ادغام آموزش مهارت های زندگی در نظام آموزشی از منظر اصول و نظریه های روانشناسی تربیتی است. در دنیای پیچیده کنونی، موفقیت تحصیلی صرف برای تضمین سازگاری فردی و اجتماعی کافی نیست و دانش آموزان نیازمند مجموعه ای از توانمندی های روان اجتماعی برای مواجهه موثر با چالش ها هستند. روانشناسی تربیتی با تکیه بر نظریه های رشد شناختی، یادگیری اجتماعی و انگیزش، چارچوبی علمی برای طراحی، اجرا و ارزیابی برنامه های آموزشی مهارت های زندگی ارائه می دهد. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند پیشینه های پژوهشی معتبر داخلی و بین المللی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش موثر مهارت های زندگی، به خصوص مهارت های خودآگاهی، مدیریت هیجانات و حل مسئله، منجر به افزایش تاب آوری، بهبود سلامت روان و کاهش رفتارهای پرخطر در دانش آموزان می شود. همچنین، بهترین روش های تدریس، رویکردهای مشارکتی، مبتنی بر ایفای نقش و متناسب با مرحله رشد شناختی دانش آموز هستند. در نهایت، چالش های اجرایی در مدارس و راهکارهای عملی برای نهادینه سازی این آموزش ها از طریق همکاری مستمر معلمان، مشاوران و خانواده ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، روانشناسی تربیتی ، رشد روان اجتماعی ، خودآگاهی ، تاب آوری ، حل مسئله ، نظام آموزشی.