ارزشیابی توصیفی و تاثیر آن بر انگیزه و خودباوری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارزشیابی توصیفی و تاثیر آن بر انگیزه و خودباوری دانش آموزان انجام شده است. با توجه به تغییر رویکردهای نوین آموزشی و فاصله گرفتن از ارزشیابی های سنتی نمره محور، ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از مولفه های اساسی در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری مطرح شده است. این نوع ارزشیابی با تمرکز بر فرایند یادگیری، ارائه بازخوردهای کیفی و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان، نقش مهمی در کاهش اضطراب تحصیلی و ایجاد نگرش مثبت نسبت به یادگیری ایفا می کند. روش پژوهش حاضر مروری و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است و با بررسی منابع علمی، مقالات و پژوهش های مرتبط داخلی، مبانی نظری ارزشیابی آموزشی، ویژگی های ارزشیابی توصیفی، مفهوم انگیزه یادگیری و خودباوری تحصیلی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های حاصل از مرور مطالعات نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی، در صورت اجرای صحیح و اصولی، می تواند زمینه ساز افزایش انگیزه درونی دانش آموزان شود و آنان را به مشارکت فعال تر در فعالیت های آموزشی ترغیب کند. همچنین تاکید بر پیشرفت فردی، شناسایی نقاط قوت و ارائه بازخوردهای حمایتی در این شیوه ارزشیابی، موجب تقویت خودباوری و اعتماد به نفس تحصیلی دانش آموزان می گردد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که ارزشیابی توصیفی، به ویژه در دوره ابتدایی، می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش دانش آموزانی با انگیزه و خودباوری بالاتر ایفا کند و توجه به آموزش معلمان و فراهم سازی بسترهای اجرایی مناسب، شرط اساسی تحقق این اهداف است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، انگیزه یادگیری ، خودباوری تحصیلی ، آموزش ابتدایی