تبیین ولع مصرف در زنان بازگشتی به مواد محرک: واکاوی نقش سبک های حل مسئله، احساس تنهایی و خودآسیب رسانی

ولع مصرف هسته مرکزی بازگشت به اعتیاد است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی ولع مصرف بر اساس سبک های حل مسئله، احساس تنهایی و رفتارهای خودآسیب رسان در زنان بازگشتی به مواد محرک انجام شد. روش: طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را زنان با سابقه بازگشت به مواد محرک در کمپ های شهر کرمان در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آن ها ۱۴۸ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های ولع مصرف فرانکن، سبک های حل مسئله کسیدی، احساس تنهایی راسل و خودآسیب رسانی سانسون بود. داده ها با آزمون همبستگی اسپیرمن و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین ولع مصرف با سبک های حل مسئله( ۸۳/۰=p) و خودآسیب رسانی(۳۵/۰=p )رابطه معناداری وجود ندارد. همچنین رابطه احساس تنهایی با ولع مصرف، علیرغم جهت مثبت، از نظر آماری معنادار نبود( ۰۸/۰=p). مدل رگرسیون کلی نیز تنها ۸/۴ درصد از واریانس ولع مصرف را تبیین کرد که معنادار نبود. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که در فاز پیشرفته بازگشت به مواد محرک، سازه های شناختی و هیجانی کلاسیک کارایی خود را در پیش بینی ولع مصرف از دست می دهند. به نظر می رسد در این جمعیت، ولع مصرف بیش از آنکه تابعی از مهارت های شناختی یا دردهای عاطفی باشد، به یک پاسخ خودکار بیولوژیک تبدیل شده است. این نتایج بر ضرورت بازنگری در مدل های درمانی و حرکت به سمت مداخلات نوروسایکولوژی و مدیریت تکانه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، خودآسیب رسانی ، زنان معتاد ، سبک های حل مسئله ، مواد محرک ، ولع مصرف