رابطه تعامل عاطفی معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی

این مقاله به بررسی رابطه تعامل عاطفی معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی می پردازد و می کوشد نقش مولفه های هیجانی ارتباط آموزشی را در بهبود عملکرد یادگیری تبیین کند. هدف اصلی پژوهش، شناسایی سازوکارهای اثرگذاری حمایت عاطفی، همدلی آموزشی و کیفیت ارتباط کلاسی بر انگیزش، مشارکت تحصیلی و نتایج آموزشی دانش آموزان است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل نظام مند منابع تخصصی حوزه روان شناسی تربیتی و علوم تربیتی گردآوری و با رویکرد مقایسه ای و استنتاجی تفسیر شده اند. نتایج نشان می دهد تعامل عاطفی مثبت معلم با دانش آموز، زمینه افزایش احساس امنیت روانی، تقویت خودتنظیمی تحصیلی و ارتقای انگیزش درونی را فراهم می کند و این عوامل به طور مستقیم و غیرمستقیم موجب بهبود پیشرفت تحصیلی می شوند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که کیفیت رابطه عاطفی در کلاس درس می تواند نقش تعدیل کننده ای در کاهش تنش های آموزشی و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان ایفا کند. بر اساس این نتایج، توجه هدفمند به آموزش مهارت های ارتباطی و هیجانی معلمان به عنوان یکی از راهبردهای موثر ارتقای کیفیت آموزش پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تعامل عاطفی معلم ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، روابط معلم و دانش آموز ، امنیت روانی کلاس