تاثیر روش های تدریس مبتنی بر پروژه بر رشد مهارت های حل مسئله و خودتنظیمی

تحولات آموزشی معاصر بر ضرورت پرورش مهارت های شناختی و فراشناختی دانش آموزان تاکید دارد و در این میان، مهارت های حل مسئله و خودتنظیمی به عنوان مولفه های کلیدی یادگیری موثر و پایدار شناخته می شوند. روش های تدریس سنتی، به دلیل تمرکز بر انتقال دانش و نقش منفعل یادگیرنده، کمتر توانسته اند زمینه رشد این مهارت ها را فراهم آورند. در مقابل، روش تدریس مبتنی بر پروژه به عنوان یکی از رویکردهای فعال و یادگیرنده محور، با درگیرکردن دانش آموزان در مسائل واقعی و فعالیت های معنادار، فرصت مناسبی برای تقویت مهارت های حل مسئله و خودتنظیم فراهم می کند. هدف مقاله حاضر، بررسی تاثیر روش های تدریس مبتنی بر پروژه بر رشد مهارت های حل مسئله و خودتنظیمی یادگیری است. این پژوهش با رویکردی مروری–تحلیلی و بر اساس مطالعات کتابخانه ای انجام شده و تلاش دارد با تبیین مبانی نظری و مرور یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، نقش این روش تدریس را در ارتقای مهارت های یادگیری دانش آموزان بررسی کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش مبتنی بر پروژه، از طریق ایجاد موقعیت های مسئله محور، تقویت تفکر انتقادی، افزایش مسئولیت پذیری یادگیرندگان و فراهم کردن فرصت های برنامه ریزی، پایش و خودارزیابی، تاثیر معناداری بر رشد مهارت های حل مسئله و خودتنظیمی دارد. نتایج مقاله حاکی از آن است که به کارگیری هدفمند روش تدریس مبتنی بر پروژه می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش انگیزه تحصیلی و پرورش یادگیرندگان مستقل و توانمند منجر شود. با این حال، اجرای موفق این روش مستلزم توانمندسازی معلمان، طراحی پروژه های متناسب با اهداف آموزشی و اصلاح شیوه های ارزشیابی است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر پروژه ، حل مسئله ، خودتنظیمی یادگیری ، یادگیری فعال ، آموزش کیفی