ریاضی به مثابه زبان تفکر؛ آنچه دانش آموز یاد نمی گیرد اما معلم می آموزد

این مقاله با عنوان «ریاضی به مثابه زبان تفکر؛ آنچه دانش آموز یاد نمی گیرد اما معلم می آموزد» به بررسی شکاف عمیق بین درک سطحی دانش آموز از ریاضیات به عنوان مجموعه ای از قواعد محاسباتی، و دریافت عمیق معلم از آن به عنوان یک سامانه زبانی زنده برای ساختار بخشیدن به اندیشه می پردازد. با استفاده از روش تحلیلی-مروری و واکاوی مبانی فلسفی، شناخت شناسی و تاریخی، استدلال می شود که ریاضیات، با دارا بودن مولفه های کامل یک زبان، قدرتمندترین ابزار برای تجرید، استدلال منطقی، مدلسازی و بیان روابط جهان است. یافته ها نشان می دهد که نظام آموزشی کنونی به دلیل تاکید بر محفوظات، آزمون های استاندارد و پوشش محتوای فشرده، این ماهیت زبانی را تقلیل می دهد. در مقابل، معلم در گذر زمان و از طریق تامل در مفاهیم، تاریخ علم و تعامل با ذهن دانش آموز، به درکی فراشناختی و فلسفی از ریاضیات به عنوان «زبان تفکر» دست می یابد. این مقاله در نهایت بر ضرورت بازتعریف آموزش ریاضی با محوریت پرورش سواد ریاضی به عنوان یک توانایی زبانی، برای تربیت شهروندانی دارای تفکر انتقادی و خلاق تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ریاضیات به مثابه زبان تفکر ، آموزش ریاضی ، تفکر انتقادی ، شناخت شناسی ریاضی ، شکاف ادراکی.