استفاده از سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) برای بهبود فرایند یاددهی-یادگیری

این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، نقش و تاثیر سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) را در بهبود فرایند یاددهی-یادگیری بررسی می کند. با مروری بر سیر تکاملی این سامانه ها، نشان داده می شود که آن ها از ابزارهای ساده مدیریت محتوا به پلتفرم های یکپارچه و هوشمند تبدیل شده اند که امکان خلق محیط های یادگیری انعطاف پذیر، تعاملی و شخصی شده را فراهم می آورند. کارکردهای کلیدی LMS، از تولید و ارائه محتوای چندرسانه ای تا تسهیل تعامل، اجرای ارزیابی های متنوع و تحلیل پیشرفت یادگیرنده، باعث تحول در روش های آموزشی شده است. استقرار موفق این سیستم ها موجب تقویت راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و مشارکتی در فراگیران و نیز تغییر نقش مدرس از ارائه دهنده صرف اطلاعات به تسهیل گر، طراح آموزشی و تحلیل گر فرایند یادگیری می شود. ادغام فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی، تحلیل یادگیری و واقعیت های مجازی و افزوده، آینده ای از شخصی سازی کامل و تعمیق یادگیری تجربی را ترسیم می کند. با این حال، چالش های مهمی در ابعاد فنی (مانند زیرساخت و یکپارچگی)، پداگوژیک (مانند طراحی آموزشی اثربخش) و سازمانی (مانند مقاومت در برابر تغییر و آمادگی حرفه ای مدرسان) بر سر راه بهره برداری بهینه از این پلتفرم ها وجود دارد. نتایج نهایی حاکی از آن است که LMS به عنوان یک ابزار توانمندساز، در کنار طراحی آموزشی آگاهانه و حمایت نهادی، می تواند کیفیت و دسترسی پذیری آموزش را به طور چشمگیری ارتقا دهد و بستری برای تحقق یادگیری مادام العمر فراهم آورد. تلفیق موثر این سیستم ها با اصول مدیریت دانش نیز می تواند به سازماندهی، تبدیل و تسهیم دانش ضمنی و صریح در سازمان های آموزشی کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

سیستم مدیریت یادگیری (LMS) ، یاددهی-یادگیری ، آموزش الکترونیکی ، طراحی آموزشی ، فناوری های آموزشی.