بررسی تاثیر بازخورد عاطفی معلمان بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

یادگیری در دوره ابتدایی به عنوان زیربنای شکل گیری توانمندی های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان، نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی آینده آنان دارد. در این میان، شیوه تعامل معلم با دانش آموزان و نوع بازخورد ارائه شده، از عوامل موثر بر کیفیت یادگیری به شمار می رود. بازخورد عاطفی معلم، که شامل رفتارهای کلامی و غیرکلامی حمایتگرانه، تشویق، همدلی و توجه به احساسات دانش آموزان است، می تواند فضای عاطفی کلاس را بهبود بخشیده و انگیزش و مشارکت تحصیلی دانش آموزان را تقویت کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر بازخورد عاطفی معلمان بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره ابتدایی بود که از میان آنان نمونه ای به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در گروه آزمایش، معلمان طی یک دوره آموزشی، از راهبردهای بازخورد عاطفی مثبت در فرآیند تدریس استفاده کردند، در حالی که گروه کنترل از روش های معمول آموزشی بهره مند بودند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی معلم ساخته و پرسشنامه یادگیری دانش آموزان بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مناسب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بازخورد عاطفی معلمان تاثیر معناداری بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی دارد و دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، عملکرد تحصیلی بهتری از خود نشان دادند. بر اساس یافته ها، توجه به ابعاد عاطفی تعامل معلم–دانش آموز می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت آموزش در دوره ابتدایی مورد توجه برنامه ریزان و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

جلسات آموزشی ، معلمان ، کیفیت فرایندی یاددهی- یادگیری