مدیریت تداخل بین فمتوسل و ماکروسل با استفاده از روش کاست هاتا

با افزایش تعداد مشترکین، تداخل در شبکه های سلولی به عنوان یکی از عوامل محدودکننده ظرفیت شبکه مطرح می شود. بنابراین، استفاده از روش هایی برای کاهش اثر تداخل ضروری است. یکی از روش های مرسوم برای کاهش تداخل، به کارگیری شبکه های دولایه فمتوسل است. استفاده از این شبکه ها باعث افزایش ظرفیت موجود می شود. با اعمال روش های تقسیم فرکانس در شبکه های دولایه، تداخل ناشی از آنتن های فمتوسل از بین رفته و همچنین تداخل ناشی از آنتن های ماکروسل به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. در این پایان نامه، دو روش تقسیم فرکانس ارائه شده و کارایی آن ها در شبکه های متجانس و نامتجانس مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج شبیه سازی نشان می دهد که در مقایسه با روش های مرسوم، روش های پیشنهادی عملکرد بهتری دارند و احتمال قطع به طور محسوسی کاهش یافته است. در این روش ها به جای حذف کامل تداخل، با افزایش فاصله بین آنتن های هم فرکانس، سیگنال های تداخلی تضعیف شده و بر اساس کاهش این تداخل ها، احتمال قطع تا حدود ۴۰٪ نسبت به روش Hard-FFR کاهش یافته است.

کلیدواژه ها:

فمتوسل ، ماکروسل ، تقسیم فرکانس ، دسترسی انتخابی ، احتمال قطع ، تداخل