واکاوی نقش رهبری مدرسه در ایجاد امنیت روانی برای نوآوری معلمان

این مقاله به بررسی نقش حیاتی رهبری آموزشی در گذار از فرهنگ قضاوت محور به فرهنگ حمایت گر و ایجاد “امنیت روانی” برای معلمان می پردازد. در شرایطی که نظام های آموزشی به طور فزاینده ای نیازمند نوآوری و بهبود مستمر هستند، ترس از شکست و قضاوت منفی به عنوان یکی از اصلی ترین موانع بازدارنده در مسیر خلاقیت و ریسک پذیری حرفه ای معلمان عمل می کند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات، مفهوم امنیت روانی را در بافت مدرسه کالبدشکافی کرده و رفتارهای مشخص رهبری را که به ایجاد یا تخریب این فضا منجر می شود، شناسایی می کند. یافته ها نشان می دهد که امنیت روانی، به معنای باور مشترک اعضای تیم مبنی بر امن بودن محیط برای ریسک پذیری بین فردی، یک تجمل سازمانی نیست، بلکه پیش نیاز اساسی برای یادگیری تیمی، به اشتراک گذاری دانش و نوآوری است. رهبران مدارس از طریق سه دسته رفتار کلیدی شامل (۱) چارچوب بندی کار به عنوان یک مسئله یادگیری و نه یک چالش اجرایی، (۲) دعوت فعالانه به مشارکت و ابراز نظر، و (۳) پاسخ دهی سازنده به خطاها و مشکلات، می توانند معماران اصلی این فرهنگ باشند. نتیجه گیری می شود که بدون ایجاد عامدانه این بستر اعتماد، هرگونه انتظار برای آزمودن روش های نوین تدریس و ارزشیابی از سوی معلمان، تلاشی بی ثمر خواهد بود. در پایان، پیشنهادات کاربردی مشخصی در سه سطح کلان، میانی و خرد برای نهادینه سازی فرهنگ حمایت در مدارس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

امنیت روانی ، رهبری آموزشی ، نوآوری معلمان ، فرهنگ مدرسه ، ترس از شکست ، سازمان یادگیرنده.