تربیت زیست محیطی دانش آموزان

تربیت زیست محیطی دانش آموزان به عنوان یکی از مولفه های بنیادین نظام های آموزشی معاصر، نقشی تعیین کننده در شکل دهی نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای مسئولانه نسبت به محیط زیست ایفا می کند. در شرایطی که جوامع انسانی با بحران های فزاینده ای همچون تغییرات اقلیمی، کاهش تنوع زیستی، آلودگی منابع طبیعی و مصرف ناپایدار روبه رو هستند، آموزش رسمی مدارس می تواند به عنوان یکی از کارآمدترین بسترها برای نهادینه سازی سواد زیست محیطی و توسعه شهروندی پایدار عمل کند. هدف این مقاله، تبیین مفهومی و تحلیلی تربیت زیست محیطی دانش آموزان و بررسی جایگاه آن در نظام تعلیم و تربیت با تاکید بر رویکردهای نوین آموزشی است. یافته های مروری نشان می دهد که تربیت زیست محیطی صرفا انتقال دانش زیست محیطی نیست، بلکه فرآیندی چندبعدی است که ابعاد شناختی، عاطفی، ارزشی و رفتاری دانش آموزان را به صورت یکپارچه در بر می گیرد. همچنین تاکید می شود که بهره گیری از روش های یادگیری فعال، آموزش مسئله محور، یادگیری مبتنی بر پروژه و استفاده هدفمند از فناوری های نوین آموزشی می تواند اثربخشی برنامه های تربیت زیست محیطی را به طور معناداری افزایش دهد. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که موفقیت تربیت زیست محیطی دانش آموزان مستلزم بازنگری در برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان، حمایت مدیریتی مدرسه و پیوند موثر میان مدرسه، خانواده و جامعه محلی است. در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید می کند که تربیت زیست محیطی می تواند زمینه ساز پرورش نسلی آگاه، مسئول و متعهد نسبت به محیط زیست باشد و نقشی کلیدی در تحقق توسعه پایدار و آینده ای زیست پذیر ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تربیت زیست محیطی ، سواد زیست محیطی ، آموزش مدرسه ای ، دانش آموزان ، توسعه پایدار