تاثیر هوش مصنوعی بر تعامل معلم و دانش آموز در کلاس های مجازی

گسترش سریع کلاس های مجازی در دهه اخیر، به ویژه پس از همه گیری کووید-۱۹، موجب بازتعریف الگوهای تعامل معلم و دانش آموز شده است. در این میان، هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوین آموزشی، نقشی تعیین کننده در بازطراحی، تسهیل و گاه دگرگونی این تعامل ایفا کرده است. هدف مقاله حاضر، تحلیل نظام مند تاثیر هوش مصنوعی بر کیفیت، ماهیت و پیامدهای تعامل معلم و دانش آموز در کلاس های مجازی بر اساس پژوهش های معتبر و قابل دسترس بین المللی است. این مطالعه با تکیه بر ادبیات علمی منتشرشده در پایگاه های معتبری چون اسپرینگر، الزویر، تیلور و فرانسیس و گوگل اسکالر، نشان می دهد که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی از جمله سامانه های یادگیری تطبیقی، عامل های گفت وگومحور آموزشی، تحلیل گرهای یادگیری و سامانه های بازخورد هوشمند توانسته اند الگوهای سنتی تعامل یک سویه را به تعاملات چندسویه، شخصی سازی شده و داده محور تبدیل کنند (زاواکی-ریختر و همکاران، ۲۰۱۹؛ هولمز و همکاران، ۲۰۱۹).یافته های مروری حاکی از آن است که هوش مصنوعی می تواند با کاهش بار شناختی و اجرایی معلمان، فرصت بیشتری برای تعاملات عمیق تر آموزشی و عاطفی فراهم سازد و هم زمان، از طریق بازخورد فوری و پشتیبانی انفرادی، مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش دهد (لاکی و همکاران، ۲۰۱۶). نتیجه گیری چکیده آن است که تاثیر هوش مصنوعی بر تعامل معلم و دانش آموز نه ذاتا مثبت و نه منفی است، بلکه به چگونگی طراحی آموزشی، نقش فعال معلم و چارچوب های اخلاقی و تربیتی حاکم بر به کارگیری این فناوری وابسته است. این مقاله زمینه ای نظری و تحلیلی برای پژوهش های عمیق تر در حوزه رهبری آموزشی و مدیریت کلاس های مجازی هوشمند فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تعامل معلم و دانش آموز ، کلاس های مجازی ، آموزش الکترونیکی ، فناوری های نوین آموزشی