بررسی تاثیر هوش هیجانی بر توانایی مقابله با چالش ها و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش هیجانی بر توانایی مقابله با چالش ها و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مقطعی بود و به منظور بررسی رابطه و تاثیر متغیر مستقل هوش هیجانی بر متغیرهای وابسته توانایی مقابله با چالش ها و خودکارآمدی تحصیلی انجام گرفت جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه مدارس دولتی شهرستان کرمانشاه بود که تعداد تقریبی آن ها ۱۵۰۰۰ نفر برآورد شد از این میان ۳۷۵ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند تا نمونه ای نماینده جامعه آماری ایجاد گردد ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد هوش هیجانی گولمن (۱۹۹۷) برای سنجش ابعاد خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزه، همدلی و مهارت های اجتماعی، پرسشنامه توانایی مقابله با چالش ها (۲۰۰۵) برای اندازه گیری مهارت های مقابله ای فعال و اجتنابی و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی (۲۰۰۱) برای سنجش باور دانش آموزان به توانایی های خود در یادگیری و انجام تکالیف تحصیلی بودند داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تحلیل های آماری توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار و فراوانی و تحلیل های استنباطی شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی و چندگانه قرار گرفتند نتایج نشان داد که هوش هیجانی با خودتنظیمی یادگیری همبستگی مثبت و معنادار دارد (r=۰.۶۲, p<۰.۰۱) و همچنین با سازگاری اجتماعی و توانایی مقابله با چالش ها همبستگی مثبت و معنادار مشاهده شد (r=۰.۵۸, p<۰.۰۱) تحلیل رگرسیون نشان داد که هوش هیجانی توانایی پیش بینی معناداری برای افزایش خودتنظیمی یادگیری (β=۰.۶۲, p<۰.۰۱) و ارتقای سازگاری اجتماعی (β=۰.۵۸, p<۰.۰۱) دارد نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش و تقویت مهارت های هوش هیجانی و ایجاد تعاملات حمایتی و مثبت معلم و دانش آموز می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای بهبود خودکارآمدی تحصیلی، مهارت های مقابله ای و سازگاری اجتماعی دانش آموزان متوسطه مورد استفاده قرار گیرد .

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، خودکارآمدی تحصیلی ، توانایی مقابله با چالش ها