اثربخشی ومقالات روانشناختی مدرسه محور بهبودمهارت اجتماعی دانش آموزان استثنایی

با توجه به اهمیت مهارت های اجتماعی در توسعه فردی و تعاملات بین فردی، پژوهش های روان شناختی تاکید دارند که دانش آموزان استثنایی—از جمله با اختلالات طیف اتیسم، تاخیرهای رشدی، اختلالات رفتاری–هیجانی و دیگر ناتوانی ها—در معرض خطر ناتوانی در مهارت های اجتماعی قرار دارند. این مشکل اثرات منفی بر سازگاری تحصیلی، سلامت روان و کیفیت زندگی آنان دارد.پژوهش های متعدد نشان داده اند که مداخلات مدرسه محور، به ویژه زمانی که در برنامه درسی روزانه ادغام می شوند، می توانند به طور معنی داری مهارت های اجتماعی این دانش آموزان را بهبود بخشند. این مداخلات شامل آموزش مستقیم مهارت های اجتماعی، بازی های نقش، آموزش همسالان، مربیگری اجتماعی، و گروه های آموزشی–درمانی می شود.بر اساس نتایج مطالعات، زمانی که برنامه ها با تقویت مثبت، تکرار، و بازخورد هدفمند همراه باشند، دانش آموزان استثنایی بهتر می توانند مهارت هایی نظیر آغاز مکالمه، حفظ تماس چشمی، درک و پاسخ به هیجانات دیگران، همکاری در فعالیت های گروهی، و حل تعارض را فراگیرند.رویکردهایی مانند آموزش عملکردی سیستماتیک مهارت های اجتماعی (SSP) و مداخلات رفتاری–شناختی (CBI) در بستر مدرسه نشان داده اند در کاهش رفتارهای ناهنجار و افزایش مشارکت اجتماعی موثر هستند. همچنین، پژوهش ها نشان می دهند که ترکیب مداخله با مشارکت خانواده و معلمان به پایداری بهبودها در محیط های غیرمدرسه ای کمک می کند.یکی از یافته های اساسی این است که آموزش همسالان نورمال به عنوان مدل و پشتیبان، توانایی های اجتماعی دانش آموزان استثنایی را تقویت می کند و همزمان باعث افزایش همدلی و درک متقابل در همسالان می شود. همین طور، استفاده از بازی درمانی و فعالیت های گروهی ساختارمند به تقویت مهارت های ارتباطی و کاهش انزوا کمک می نماید.تحقیقات مختلف نشان داده اند که اندازه اثر مداخلات مدرسه محور برای بهبود مهارت های اجتماعی متوسط تا بالا بوده و در بسیاری از مواقع قابل توجه است، به ویژه زمانی که ارزیابی ها شامل داده های رفتاری مشاهده شده در محیط واقعی مدرسه باشند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، اموزش ، اجتماعی ، رفتار ، مدل