چگونه توانستم دانش آموزان پایه ششم را به شرکت در فعالیت های پژوهشی علاقه مند کنم؟

چکیده اهمیت وضرورت فعالیت های پژوهشی وفوق برنامه درمدارس رابایددرنقش آن درجهت اصلاح یارفع نواقص ونارسایی های نظام تربیتی دانست.فعالیت های پژوهشی وفوق برنامه مرزهای یادگیری راگسترش داده بالحاظ رویکردهایی چون یادگیری درخانواده وجامعه ونیزتوسعه مهارت های زندگی ، یادگیری وآموزش راتحت تاثیرقرارداده است.این فعالیت ها دانش آموزان رابه عنوان یک محقق به کنکاش وکشف مفاهیم سوق داده وکاستی های موجود را جبران نموده وموجب تقویت تفکروتعقل آنان می گردد. همین طورموجب می شوندآموزش ازانتقال صرف ویکسویه اطلاعات ازمعلمان به دانش آموزان خارج شده ودانش آموزان رابه فضایی علمی وتحقیقی رهنمون گشته وشادابی رابه مدرسه ارمغان آورند و نیزرابطه ای دوستانه وصمیمانه بین شاگردومعلم ایجادنمایند. فعالیت های پژوهشی وفوق برنامه به پرورش روحیه اعتمادبه نفس ، هم زیستی ، تحمل آرای دیگران ، سعه صدروسلامت جسمی وروانی دانش آموزمی انجامد. در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ به عنوان معاون آموزشی مدرسه دخترانه فرهنگیان الزهرا ، متوجه شدم که دانش آموزانم هیچ رغبتی به شرکت در فعالیت های فوق برنامه و پژوهشی از خود نشان نمی دادند . آنهادر صورت تشکیل کلاس های فوق برنامه و کارهای پژوهشی به هر بهانه ممکن از آن فرار کرده و یا حاضر به شرکت نمی شدند و فقط تمایل به بازی داشتند. این موضوع را با مربی پرورشی مدرسه و همچنین در جلسه شورای معلمان مطرح نمودم که آنها نیز به این بی علاقگی دانش آموزان اظهار نمودند در نتیجه این سوال در ذهنم مطرح شد که چگونه می توانم این بی علاقگی دانش آموزانم به شرکت در فعالیت های پژوهشی و فوق برنامه را حل نمایم؟ بنده بعد از جمع آوری اطلاعات و مشورت با همکاران راهکارهایی همچون انتخاب مناسب زمان فوق برنامه ها ،استفاده از روش های متنوع تدریس توسط معلمان ، پیگیری والدین توانستم دانش اموزان را به فعالیت ها وکلاس های فوق برنامه و پژوهشی علاقمند کنم .

کلیدواژه ها:

نکات کلیدی : مدرسه ، فعالیت های پژوهشی وفوق برنامه ، راهکارها و پیشنهادات