تاثیر مشاوره گروهی با رویکرد امید درمانی بر افزایش خودکارآمدی و تصویر آینده در دانش آموزان مناطق محروم

هدف این پژوهش بررسی تاثیر مشاوره گروهی با رویکرد امید درمانی بر افزایش خودکارآمدی و تصویر آینده در دانش آموزان مناطق محروم است. دانش آموزان در این مناطق معمولا با مشکلات روان شناختی مانند کاهش امید، ناامیدی نسبت به آینده و پایین بودن خودکارآمدی مواجه هستند که می تواند زمینه ساز مشکلات تحصیلی و اجتماعی شود. امید درمانی به عنوان یک رویکرد مثبت گرای روان شناختی بر تقویت چشم انداز امید به آینده، هدف گذاری، و توانمندسازی شناختی و رفتاری تاکید دارد و می تواند در افزایش خودکارآمدی موثر باشد. در این پژوهش، دانش آموزان به صورت گروهی در جلسات مشاوره ای شرکت کردند و قبل و بعد از مداخله امید درمانی، سطح خودکارآمدی و تصویر آینده آن ها ارزیابی شد. نتایج نشان داد که شرکت در جلسات مشاوره گروهی با رویکرد امید درمانی موجب افزایش معنادار خودکارآمدی و دیدگاه مثبت نسبت به آینده در دانش آموزان شد. یافته ها نشان می دهد که این روش می تواند به عنوان یک مداخله موثر در مدارس مناطق محروم به کار گرفته شود و منابع روان شناختی سالم در میان نوجوانان را تقویت کند. همچنین این نتایج می تواند راهنمایی برای سیاست گذاران آموزشی و مشاوران مدارس در طراحی برنامه های پیشگیرانه و ارتقای سلامت روان دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

امید درمانی ، خودکارآمدی ، تصویر آینده ، مشاوره گروهی ، دانش آموزان مناطق محروم