ارتباط معلم و والدین در بهبود فرآیند آموزش و تربیت کودکان با نیازهای ویژه

کودکان با نیازهای ویژه برای دستیابی به رشد آموزشی و تربیتی مطلوب، نیازمند حمایت همه جانبه از سوی نظام آموزشی و خانواده هستند. در این میان، ارتباط موثر و مستمر میان معلمان و والدین نقش کلیدی در بهبود فرآیند آموزش، سازگاری اجتماعی و رشد هیجانی این کودکان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش و اهمیت تعامل معلم و والدین در ارتقای کیفیت آموزش و تربیت کودکان با نیازهای ویژه است. این مطالعه با روش توصیفی–تحلیلی و بر پایه بررسی منابع علمی، پژوهش های پیشین و تجارب میدانی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که همکاری هدفمند میان معلمان و والدین، از طریق تبادل اطلاعات، هم سویی در اهداف آموزشی و تربیتی، و مشارکت فعال والدین در برنامه های آموزشی، موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزه یادگیری و کاهش مشکلات رفتاری کودکان با نیازهای ویژه می شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که آموزش والدین، تقویت مهارت های ارتباطی معلمان و ایجاد بسترهای مشارکتی در مدارس می تواند اثربخشی این تعامل را افزایش دهد. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت طراحی برنامه های منسجم برای تقویت ارتباط مدرسه و خانواده تاکید کرده و این تعامل را به عنوان یکی از مولفه های اساسی در موفقیت آموزشی و تربیتی کودکان با نیازهای ویژه معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

ارتباط معلم و والدین ، کودکان با نیازهای ویژه ، آموزش ویژه ، تربیت ، مشارکت خانواده