رابطه خودتنظیمی یادگیری با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان خودتنظیمی یادگیری و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان است. خودتنظیمی یادگیری یکی از مولفه های بنیادین در فرایند آموزش و پرورش نوین است و به توانایی فرد در برنامه ریزی، کنترل، ارزیابی و هدایت آگاهانه فعالیت های یادگیری خود اشاره دارد. این پژوهش با تکیه بر دیدگاه های نظری زیمرمن و پینتریچ، تلاش دارد نقش مولفه های خودتنظیمی شامل تعیین هدف، نظارت بر عملکرد، خودارزیابی، و تنظیم انگیزش را در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان تحلیل کند.روش تحقیق توصیفی همبستگی بوده و جامعه ی آماری مطالعه، دانش آموزان مقطع متوسطه هستند که نمونه ای از آنان به شیوه ی تصادفی انتخاب شده است. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری و معدل تحصیلی به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی می باشد. نتایج تحلیل آماری نشان داد میان سطح خودتنظیمی یادگیری و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. بدین معنا که دانش آموزانی که دارای مهارت های خودتنظیمی بالاتری هستند، از انگیزش درونی بیشتر، برنامه ریزی موثرتر و عملکرد آموزشی مطلوب تری برخوردارند.بر اساس یافته های این پژوهش، تقویت راهبردهای خودتنظیمی یادگیری می تواند از طریق آموزش مبتنی بر خودارزیابی، مدیریت هدف گذاری و نظارت عملکرد، زمینه ی رشد استقلال فکری و افزایش پیشرفت تحصیلی را در دانش آموزان فراهم آورد. این نتایج تاکید می کند که توجه به خودتنظیمی یادگیری در طراحی برنامه های آموزشی، عاملی کلیدی برای دستیابی به نظام تعلیم و تربیت موثر و پایدار است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، راهبردهای شناختی ، انگیزش درونی ، آموزش و پرورش