طراحی و توسعه اپلیکیشن هوش مصنوعی صوت محور برای کودکان اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از پیچیده ترین اختلالات عصب رشدی است که با کاستی های پایدار در ارتباط زبانی، تعامل اجتماعی و پردازش حسی همراه است. با توجه به نقش محوری حس شنیداری در رشد زبان و یادگیری، بهره گیری از روش های فناورانه نوین، به ویژه هوش مصنوعی، می تواند در ارتقای کیفیت آموزش این کودکان موثر باشد. هدف پژوهش حاضر، طراحی و تبیین الزامات توسعه یک اپلیکیشن هوش مصنوعی صوت محور بومی برای آموزش و توان بخشی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است.اگرچه اپلیکیشن هایی در سطح بین المللی برای آموزش کودکان اوتیسم توسعه یافته اند، اما اغلب آن ها فاقد بومی سازی زبانی، تعامل صوت محور تطبیقی و انطباق با زمینه فرهنگی کاربران ایرانی هستند. از این رو، پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و کاربردی، به شناسایی مولفه های طراحی یک سامانه صوت محور بومی پرداخت. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ متخصص (روان شناس کودک، گفتاردرمانگر، آموزگار آموزش ویژه و طراح آموزشی) جمع آوری و با روش تحلیل مضمون براون و کلارک (۲۰۰۶) تحلیل شدند.پنج مضمون اصلی شامل شخصی سازی عمیق آموزشی، تعاملات صوتی کنترل شده، بازخورد فوری و غیرقضاوتی، یادگیری تطبیقی مبتنی بر هوش مصنوعی و ضرورت بومی سازی زبانی و فرهنگی استخراج گردید. این چارچوب مفهومی، پایه ای برای توسعه اپلیکیشن های هوشمند بومی فراهم می سازد که می توانند به صورت مکملی موثر در کنار مداخلات آموزشی سنتی مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، هوش مصنوعی ، اپلیکیشن صوت محور ، یادگیری تطبیقی ، آموزش ویژه