برنامه ریزی کاربری اراضی در عملیات مقابله با بحران شهرها از دیدگاه مدیریت شهری

الگوی توسعه پایدار واقعیتی است که از بطن جامعه برانگیخته می شود و تمامی اجزای جامعه، از قشرهای مختلف مردم تا منابع و امکانات پیوسته و مستقیم در آن درگیرند امروزه سیستم جامع مدیریت بحران، مخاطرات محتمل و منابع موجود را ارزیابی و به گونه ای برنامه ریزی می کند که منابع موجود با مخاطرات موازنه شود و با استفاده از منابع موجود، بحران در کنترل درآید در میان سطوح گوناگون برنامه ریزی کالبدی، کارآمدترین سطح برای کاستن از میزان آسیب پذیری شهرها در برابر زلزله، سطح میانی یا همان برنامه ریزی شهری است. بررسی میزان آسیب ها و صدمات به طور مستقیم و غیر مستقیم به وضعیت نامطلوب برنامه ریزی و طراحی شهری آنها مربوط می شود وضعیت بد استقرار عناصر کالبدی و کاربری های نامناسب زمین های شهری، شبکه ارتباطی ناکارآمد شهر، بافت شهری فشرده، تراکم های بالا، وضعیت استقرار تاسیسات زیربنایی شهر، کمبود و توزیع نامناسب فضاهای باز شهری و مواردی از این قبیل نقش اساسی در افزایش میزان آسیب های وارده به شهرها در برابر زلزله دارند، بنابراین آنچه که پدیده زلزله را در شهرها به یک فاجعه تبدیل می کند در بسیاری موارد، وضعیت شهرسازی نامناسب است . لذا می توان با اصلاح وضعیت شهرسازی و اتخاذ روش های کارآمد برنامه ریزی شهری، آسیب پذیری شهرها را در برابر زلزله به میزان زیادی کاهش داد، به عبارت دیگر ایمنی شهری در برابر زلزله را به عنوان یک هدف عمده می باید در فرایند برنامه ریزی شهری وارد ساخت.

کلیدواژه ها:

نظارت ، آسیب شناسی