بررسی نقش مدیریت کلاس و تعامل معلم–دانش آموز بر یادگیری عمیق

هدف این پژوهش، بررسی و تبیین نقش مستقیم و تعاملی مدیریت کلاس درس و کیفیت تعامل معلم–دانش آموز بر میزان تحقق یادگیری عمیق در دانش آموزان بود. روش تحقیق مورد استفاده، روش مروری تحلیلی بود که با جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی و سنتز یافته های مطالعات مرتبط صورت گرفت؛ تمرکز بر شناسایی سازوکارهای تاثیرگذاری این متغیرها بر فرآیندهای شناختی سطح بالا (تحلیل و ترکیب) بود. یافته های کلیدی نشان دادند که سبک های مدیریتی دموکراتیک و منظم، زیربنای لازم برای تخصیص منابع شناختی را فراهم می کنند، در حالی که تعاملات مثبت و حامیانه، انگیزش درونی و خودکارآمدی لازم برای درگیری در تکالیف چالش برانگیز را تقویت می نمایند. تحلیل نشان داد که مهم تر از هر عامل به صورت مجزا، اثر هم افزایی مدیریت ساختاری و حمایت تعاملی است که محیطی امن و تحریک آمیز برای کاوش فراهم می آورد و پایداری یادگیری عمیق را تضمین می کند. در نتیجه گیری، یادگیری عمیق نیازمند یک استراتژی آموزشی دووجهی است که در آن، ثبات محیطی و غنای روابط به صورت همزمان مورد توجه قرار گیرد. برای بهره برداری بهینه، پیشنهاد می شود بر آموزش مدیریت کلاسی مبتنی بر حمایت و طراحی بازخورد های عمیق ساز تمرکز شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، مدیریت کلاس ، تعامل معلم–دانش آموز ، انگیزش درونی ، رضایت تحصیلی