بررسی اثر برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود روابط اجتماعی کودکان دبستانی

ارتباطات موثر یکی از مهارت های پایه ای در رشد اجتماعی و هیجانی کودکان است و ضعف در این مهارت ها می تواند پیامدهایی مانند انزوا، پرخاشگری و کاهش توانایی تعامل اجتماعی به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود روابط اجتماعی کودکان دبستانی مدارس اسلام آباد غرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۶۰ دانش آموز پایه های چهارم و پنجم بود که به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد روابط اجتماعی کودکان و برنامه آموزشی مهارت های ارتباطی بود که در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها نشان داد که برنامه آموزش مهارت های ارتباطی تاثیر معناداری بر روابط اجتماعی کودکان دارد. به طور مشخص، گروه آزمایش در مولفه های ایجاد و حفظ دوستی، مهارت های کلامی و غیرکلامی، و مدیریت تعارض و رفتارهای مثبت اجتماعی نسبت به گروه کنترل بهبود قابل توجهی داشت. نتایج پژوهش با مطالعات داخلی و خارجی همسو بوده و نشان می دهد که آموزش هدفمند مهارت های ارتباطی می تواند نقش موثری در تقویت تعاملات اجتماعی و مهارت های هیجانی کودکان ایفا کند.بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی مهارت های ارتباطی به صورت منظم در مدارس ابتدایی اجرا شود و والدین و معلمان نیز در تقویت این مهارت ها مشارکت فعال داشته باشند.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، روابط اجتماعی ، کودکان دبستانی ، آموزش مهارت های اجتماعی