بررسی رابطه بین سبک یادگیری معلم و تعامل مثبت در کلاس درس ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک یادگیری معلمان و تعامل مثبت در کلاس درس ابتدایی در مدارس ابتدایی شهر اسلام آباد غرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی شهر اسلام آباد غرب بود که بر اساس فرمول کوکران و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، نمونه ای از آنان انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک یادگیری معلمان و پرسشنامه تعامل مثبت در کلاس درس استفاده شد که روایی آن ها با نظر متخصصان تایید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در سطح قابل قبول به دست آمد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و به کمک آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین سبک یادگیری معلمان و تعامل مثبت در کلاس درس ابتدایی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد معلمانی که دارای سبک یادگیری فعال و کل نگر هستند، از سطح بالاتری از تعامل مثبت در کلاس درس برخوردارند و زمینه مشارکت بیشتر دانش آموزان و ایجاد فضای عاطفی مطلوب تری را فراهم می کنند. بر اساس یافته های پژوهش، توجه به سبک یادگیری معلمان می تواند نقش موثری در بهبود تعاملات کلاسی و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری در دوره ابتدایی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

سبک یادگیری معلم ، تعامل مثبت ، کلاس درس ابتدایی ، معلمان ابتدایی ، یاددهی–یادگیری