آموزگار به عنوان عامل کلیدی در شکل دهی عزت نفس دانش آموزان: رویکردی تعاملی و روان شناختی

عزت نفس دانش آموزان، بنیان مهمی برای رشد روانی، اجتماعی و تحصیلی آنان محسوب می شود و کیفیت تعامل آموزگار با دانش آموزان تاثیر مستقیم بر تقویت یا تضعیف این ویژگی دارد. آموزگار، نه تنها نقش انتقال دهنده دانش، بلکه کنشگری تربیتی است که با رفتارها، نگرش ها و بازخوردهای خود، زمینه رشد خودباوری و احساس ارزشمندی را در دانش آموزان فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزگار در تقویت عزت نفس دانش آموزان و تحلیل سازوکارهای اثرگذاری تعاملات آموزشی نگاشته شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزگاری که تعامل حمایتی، توجه به تفاوت های فردی و بازخورد سازنده ارائه می دهد، می تواند عزت نفس دانش آموزان را به طور معناداری تقویت کند و در نتیجه زمینه ارتقای کیفیت یادگیری و مشارکت فعال آنان را فراهم سازد. این مقاله بر ضرورت توجه نظام مند به بعد روان شناختی آموزش و تقویت مهارت های روان شناختی آموزگاران تاکید دارد.واژگان کلیدیعزت نفس، آموزگار، تعامل آموزشی، خودباوری