علم و دانش در نهج البلاغه

نهج البلاغه، به عنوان یکی از برجسته ترین آثار فکری و معرفتی جهان اسلام، حاوی بیاناتی است که عمق و گستره اندیشه های امیرالمومنین علی (ع) را در ابعاد گوناگون زندگی بشری نشان می دهد. یکی از موضوعات مهمی که در این کتاب شریف به کرات مورد توجه قرار گرفته است، "علم و دانش" است. از دیدگاه علی (ع)، علم نه تنها ابزاری برای فهم جهان و خودآگاهی انسان است، بلکه وسیله ای برای نیل به کمال انسانی و توسعه اخلاقی نیز محسوب می شود. تلاش بر آن است تا با نگاهی جامع به خطبه ها، نامه ها و کلمات قصار حضرت علی (ع)، جایگاه علم و دانش در دیدگاه ایشان بررسی گردد. بر اساس آموزه های نهج البلاغه، علم تنها به معنای گردآوری اطلاعات و دانش های سطحی نیست، بلکه این مفهوم با بصیرت، حکمت، و تقوای الهی پیوندی ناگسستنی دارد. حضرت علی (ع) بارها بر این نکته تاکید می کند که علم بدون عمل، نه تنها سودمند نیست بلکه ممکن است به گمراهی و زیان بی انجامد. این اثر، به تبیین ابعاد گوناگون علم و دانش از منظر نهج البلاغه می پردازد؛ از تعریف علم، ارزش آن در زندگی انسان، جایگاه عالمان در جامعه، تا تاثیر علم بر شخصیت فردی و اجتماعی. همچنین تلاش می شود تا رابطه میان علم و ایمان، علم و تقوا، و علم و اخلاق مورد واکاوی قرار گیرد.واژگان کلیدی: دانش، علم، نهج البلاغه