اقدام پژوهی:بررسی بهبود تعامل سازنده میان اولیای دانش آموزان و عوامل دبیرستان دوره اول پسرانه شهید بهشتی شهرکرد

پژوهش حاضر با عنوان بررسی بهبود تعامل سازنده میان اولیاء دانش آموزان و عوامل دبیرستان دوره اول پسرانه شهید بهشتی شهرکرد انجام شد. روش تحقیق کاربردی از نوع عملی ، پژوهش و توسعه حرفه ای (اقدام پژوهی) بود. استفاده از روش اقدام پژوهی به پژوهشگر این امکان را داد که مسئله را از درون محیط واقعی مدرسه بررسی کند، با مشارکت معلمان، اولیا، مدیر و سایر عوامل مدرسه به تحلیل وضعیت بپردازد و سپس راهکارهایی علمی و عملی برای بهبود آن به کار بندد.جامعه آماری اولیای دانش آموزان و کلیه عوامل دبیرستان دوره اول پسرانه شهید بهشتی شهرکرد بوده است. و ابزار جمع آوری اطلاعات : مشاهده ، مصاحبه و پرسش نامه بود. روایی و پایایی پرسش نامه تایید شده و استاندارد است و نتایج به دست آمده نشان داد که عوامل گوناگونی مانند ضعف در اطلاع رسانی، نگرش سنتی برخی والدین، عدم وجود سازوکار رسمی برای مشارکت مستمر اولیا و نبود تعامل صمیمانه با همه عوامل مدرسه (و نه فقط معلمان) موجب شده است که سطح تعامل در مدرسه مطلوب نباشد. اجرای مجموعه ای از راهکارهای مبتنی بر اعتمادسازی، ارتباط دوسویه، شفافیت عملکرد، استفاده از رسانه های مجازی، و برگزاری برنامه های مشارکتی، به تدریج سبب افزایش انگیزه والدین برای حضور و مشارکت فعال در امور مدرسه شد. در پایان پژوهش، تعامل میان اولیا و کادر مدرسه بهبود یافته، رضایت نسبی در میان طرفین ایجاد شد و در نهایت، اثرات مثبتی بر رشد تربیتی دانش آموزان مشاهده شد.

کلیدواژه ها:

اولیای دانش آموزان ، عوامل مدرسه ، مشارکت والدین ، دبیرستان پسرانه شهید بهشتی ، اقدام پژوهی