آموزش در فضای مجازی بازسازی رابطه ی معلم و دانش آموز در عصر دیجیتال

تحول شتابان فناوری های دیجیتال و گسترش آموزش در فضای مجازی، ماهیت رابطه ی معلم و دانش آموز را به طور بنیادین دگرگون کرده و الگوهای سنتی تعامل آموزشی را با چالش های تازه ای مواجه ساخته است. این مقاله با تمرکز بر آموزش مجازی، به تحلیل چگونگی بازسازی رابطه ی معلم و دانش آموز در عصر دیجیتال می پردازد و نشان می دهد که انتقال آموزش از محیط حضوری به بسترهای آنلاین، علاوه بر افزایش انعطاف پذیری و دسترسی، موجب کاهش تعامل عاطفی مستقیم، تضعیف احساس تعلق و تغییر نقش های ارتباطی در فرایند یاددهی–یادگیری شده است. یافته ها حاکی از آن است که کیفیت رابطه ی آموزشی در فضای مجازی بیش از آنکه وابسته به ابزارهای فناورانه باشد، به شیوه های ارتباطی معلم، نوع بازخورد، میزان حضور فعال و طراحی تعاملی محیط یادگیری بستگی دارد. نتایج پژوهش نشان می دهد معلمانی که از راهبردهای ارتباطی هدفمند، بازخورد مستمر، یادگیری مشارکتی و تعامل دوسویه استفاده می کنند، قادرند پیوند آموزشی موثری با دانش آموزان برقرار کرده و اعتماد، انگیزش و مشارکت آنان را افزایش دهند. همچنین تغییر نقش معلم از انتقال دهنده ی صرف محتوا به تسهیل گر یادگیری، زمینه ساز تقویت رابطه ی آموزشی و کاهش شکاف ارتباطی در کلاس های مجازی می شود. در مجموع، بازسازی رابطه ی معلم و دانش آموز در عصر دیجیتال مستلزم توجه هم زمان به ابعاد انسانی، عاطفی و تربیتی آموزش است و بهره گیری آگاهانه از فناوری می تواند به ارتقای کیفیت تعامل آموزشی و اثربخشی یادگیری در فضای مجازی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، رابطه معلم و دانش آموز ، تعامل آموزشی ، عصر دیجیتال ، یادگیری آنلاین