کاربرد بازی های آموزشی در ارتقای انگیزه دانش آموزان

هدف این مقاله بررسی نقش و کاربرد بازی های آموزشی در ارتقای انگیزش دانش آموزان در محیط های یادگیری است. در سال های اخیر، استفاده از بازی ها با اهداف آموزشی، به ویژه در پاسخ به چالش کاهش انگیزه و مشارکت یادگیرندگان، مورد توجه فزاینده قرار گرفته است. این پژوهش با مرور نظام مند ادبیات موضوع، به تحلیل ماهیت بازی های آموزشی، مبانی روان شناختی موثر بر انگیزش (مانند نظریه های خودتعیین گری، جریان و انگیزش درونی) و شیوه های طراحی و اجرای آن ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که بازی های آموزشی طراحیشده بر اساس اصول علمی، از طریق مکانیسم هایی مانند ارائه بازخورد فوری، ایجاد حس چالش و کنجکاوی، تقویت خودکارآمدی، افزایش احساس شایستگی و استقلال، و ایجاد فضای تعاملی و لذتبخش، به طور معناداری می توانند انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان را ارتقا دهند. همچنین، این مقاله به مزایای این رویکرد از جمله افزایش تعامل و پشتکار در انجام تکالیف، تقویت یادگیری مشارکتی و بهبود نگرش نسبت به موضوع درسی اشاره می کند. در پایان، چالش های پیش رو از قبیل نیاز به طراحی دقیق، یکپارچه سازی معنادار با اهداف درسی، و ملاحظات اجرایی مورد بحث قرار گرفته و بر ضرورت تربیت مربیان و تولید محتوای کیفی تاکید می شود. نتیجه کلی حاکی از آن است که بازی های آموزشی، در صورت به کارگیری آگاهانه و مبتنی بر اصول pedagوژیک، می توانند به عنوان ابزاری قدرتمند در خدمت غنی سازی محیط یادگیری و افزایش شوق یادگیری در دانش آموزان قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، انگیزش دانش آموزان ، انگیزش درونی ، یادگیری تعاملی ، فناوری آموزشی ، روان شناسی تربیتی.