"تلفیق فلسفه تعلیم و تربیت و فناوری های نوین در طراحی برنامه های درسی آینده نگر"

فناوری های نوین آموزشی، علی رغم ظرفیت های گسترده، در صورت فقدان پشتوانه فلسفی منسجم، ممکن است به ابزارهایی سطحی و حتی مخرب در فرایند تعلیم و تربیت تبدیل شوند. ازاین رو، تلفیق آگاهانه فلسفه تعلیم و تربیت با فناوری های هوشمند، یکی از الزامات اساسی طراحی برنامه های درسی آینده نگر به شمار می آید. پژوهش حاضر با رویکردی نظری–تحلیلی، به بررسی تعامل میان مبانی فلسفی تعلیم و تربیت و فناوری های نوین آموزشی در فرایند طراحی برنامه درسی می پردازد. در این مقاله، دیدگاه های فلسفی مختلف از جمله انسان گرایی، پراگماتیسم و سازه گرایی در ارتباط با کاربست فناوری های هوشمند تحلیل شده و نقش آن ها در جهت دهی به اهداف، محتوا و روش های آموزشی تبیین می شود. یافته ها نشان می دهد که فناوری، نه به عنوان غایت، بلکه به مثابه ابزاری در خدمت رشد همه جانبه انسان، باید در برنامه درسی جای گیرد. طراحی برنامه های درسی آینده نگر زمانی محقق می شود که فناوری های نوین با ارزش های تربیتی، اخلاقی و انسانی همسو شوند و زمینه پرورش تفکر انتقادی، مسئولیت پذیری و خودآگاهی یادگیرندگان را فراهم آورند. این مقاله بر ضرورت نگاه فلسفی به فناوری تاکید کرده و الگویی مفهومی برای طراحی برنامه های درسی متوازن میان «پیشرفت فناورانه» و «اصالت های تربیتی» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فلسفه تعلیم و تربیت ، برنامه درسی آینده نگر ، فناوری های نوین آموزشی ، ارزش های تربیتی ، رویکرد فلسفی به فناوری ، طراحی برنامه درسی