بررسی نقش یادگیری مشارکتی در ارتقای مهارت های اجتماعی ،ارتباطی و تحصیلی دانش آموزان

یادگیری مشارکتی (Collaborative Learning) به عنوان یک پارادایم آموزشی محوری، از روش های سنتی انتقال محتوا فاصله گرفته و بر تعامل پویا و مسئولیت پذیری متقابل دانش آموزان در گروه های کوچک تاکید می کند. این پژوهش به بررسی تاثیرات چندوجهی این رویکرد بر توسعه سه گانه مهارت های حیاتی دانش آموزان می پردازد: مهارت های اجتماعی، ارتباطی و تحصیلی. یافته ها نشان می دهند که ساختار یادگیری مشارکتی، که مستلزم تکیه بر یکدیگر برای دستیابی به هدف مشترک است، بستری ایده آل برای تقویت مهارت های اجتماعی فراهم می آورد. دانش آموزان از طریق مذاکره، حل تعارضات گروهی و درک دیدگاه های متفاوت، همدلی و هوش هیجانی خود را بهبود می بخشند. همچنین، نیاز به توضیح مفاهیم به همکلاسی ها و مشارکت فعال در بحث ها، به طور مستقیم مهارت های ارتباطی آن ها، شامل گوش دادن فعال، ارائه استدلال های منسجم و استفاده موثر از زبان را ارتقا می دهد. در حوزه تحصیلی، شواهد حاکی از آن است که این روش، عمق یادگیری را افزایش داده و منجر به نگهداری طولانی مدت تر اطلاعات می شود؛ زیرا فرآیند "تدریس به همتا" (Peer Tutoring) و درگیری فعال شناختی، جذب مفاهیم پیچیده را تسهیل می کند. در مجموع، یادگیری مشارکتی نه تنها به عنوان یک ابزار موثر برای بهبود عملکرد درسی عمل می کند، بلکه دانش آموزان را برای تبدیل شدن به شهروندانی کارآمد و اعضای موفقی در نیروی کار آینده آماده می سازد که در آن همکاری، مهارتی ضروری است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، عملکرد تحصیلی ، تعامل گروهی ، آموزش فعال.