تاثیر آموزش های رسمی بر نگرش دانش آموزان نسبت به پدیده های طبیعی

این مقاله به بررسی عمیق تاثیر ساختار و محتوای آموزش های رسمی در نظام آموزشی ایران بر شکل گیری و تغییر نگرش دانش آموزان نسبت به پدیده های طبیعی (مانند تغییرات اقلیمی، تنوع زیستی و مخاطرات طبیعی) می پردازد. نگرش دانش آموزان به عنوان یک متغیر کلیدی در تضمین رفتارهای پایدار و مسئولانه در آینده مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چگونگی نفوذ مولفه های شناختی، عاطفی و رفتاری آموزش های رسمی (کتب درسی، روش های تدریس و نقش معلمان) بر این نگرش ها است. مبانی نظری تحقیق بر نظریه سازنده گرایی و مدل های سه بعدی نگرش استوار است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه آموزش رسمی پایه ای از دانش علمی را فراهم می آورد، اما در انتقال نگرش های فعالانه و مبتنی بر تجربه، به ویژه در مواجهه با پدیده های پیچیده طبیعی، نیازمند بازنگری ساختاری است. پیشنهاد می شود با اتخاذ رویکردهای فعال مبتنی بر تحقیق و اکتشاف و تقویت نقش معلم به عنوان تسهیل گر نگرش، ارتباط عمیق تری میان دانش آموزان و محیط طبیعی ایجاد شود.

کلیدواژه ها:

آموزش رسمی ، نگرش علمی ، پدیده های طبیعی ، برنامه درسی ، سازنده گرایی.