نقش خانواده در بهبود رفتار دانش آموزان

این مقاله مروری جامع با هدف بررسی عمق و گستردگی تاثیر نهاد خانواده بر شکل گیری، تنظیم و بهبود رفتارهای دانش آموزان در محیط های آموزشی انجام شده است. خانواده به عنوان اولین و پایدارترین نهاد اجتماعی، نقشی حیاتی در توسعه ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودک ایفا می کند که مستقیما در عملکرد تحصیلی و انضباطی او متجلی می شود. پژوهش حاضر با تکیه بر ادبیات گسترده فارسی زبان، شامل کتاب ها، مقالات علمی-پژوهشی و پایان نامه های دانشگاهی، به تحلیل مکانیسم های تاثیرگذاری عوامل مختلف خانوادگی نظیر سبک های فرزندپروری، حمایت عاطفی، انتظارات تحصیلی والدین، و جو عاطفی خانه بر رفتارهایی چون پرخاشگری، انزواطلبی، مشارکت کلاسی و موفقیت تحصیلی می پردازد. مرور ادبیات نشان می دهد که سبک های فرزندپروری مقتدرانه (Authoritative) به طور مداوم با رفتارهای سازگارانه و تحصیلی بالاتر همبستگی دارد، در حالی که سبک های مستبدانه یا سهل گیرانه با رفتارهای ناسازگارانه مرتبط هستند. چارچوب نظری این پژوهش بر تلفیق نظریه دلبستگی بالبی و نظریه یادگیری اجتماعی بندورا استوار است تا نقش محیط اولیه و الگوبرداری رفتاری را تبیین کند. در بخش تحلیل، تاکید ویژه ای بر راهبردهای مداخله ای عملی و مبتنی بر شواهد برای والدین و مدارس صورت گرفته است. نتایج نشان می دهند که ایجاد یک محیط خانوادگی حمایتی، با انتظارات واقع بینانه و ارتباطات باز، سنگ بنای شکل گیری شهروندان مسئول و دانش آموزانی موفق است. این پژوهش بر ضرورت رویکرد سیستمی و همکاری تنگاتنگ میان خانه و مدرسه برای مدیریت بهینه رفتار دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، رفتار دانش آموزان ، سبک های فرزندپروری ، حمایت اجتماعی ، محیط آموزشی ، مداخله خانوادگی.