نقش تعامل آموزگار ابتدایی با خانواده و مدرسه در ارتقای آگاهی و کنش های محیط زیستی دانش آموزان

آموزش محیط زیست در دوره ابتدایی نقش کلیدی در شکل دهی نگرش ها و رفتارهای مسئولانه دانش آموزان نسبت به طبیعت دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعامل آموزگار ابتدایی با خانواده و مدرسه در ارتقای آگاهی و کنش های محیط زیستی دانش آموزان، به روش تحلیلی کیفی و با بهره گیری از مطالعه کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که تعامل موثر میان این سه رکن موجب همسویی پیام های تربیتی، تثبیت رفتارهای مسئولانه و تقویت نگرش های پایدار محیط زیستی در کودکان می شود. مدارس با ایجاد فرهنگ محیط زیستی، طراحی فعالیت های عملی و مشارکتی و فراهم کردن منابع آموزشی مناسب می توانند یادگیری محیط زیستی را به تجربه ای عملی و جذاب تبدیل کنند. تعامل آموزگار با خانواده و مشارکت والدین در فعالیت ها و پروژه های محیط زیستی انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش داده و یادگیری مدرسه ای را در خانه نیز تقویت می کند. همچنین توانمندسازی آموزگاران برای برقراری ارتباط موثر با والدین و طراحی برنامه های مشارکتی عامل موثری در پایداری این تعامل و اثربخشی آموزش محیط زیست است. هماهنگی میان مدرسه، آموزگار و خانواده علاوه بر افزایش آگاهی محیط زیستی پیامدهای تربیتی و اجتماعی گسترده ای نیز دارد و دانش آموزانی که در چنین فضایی رشد می کنند رفتارهای مسئولانه، مهارت های اجتماعی و مشارکت فعال در جامعه را در خود تقویت می کنند. این پژوهش تاکید می کند که ارتقای تعامل میان آموزگار، خانواده و مدرسه باید به عنوان رویکردی استراتژیک در آموزش محیط زیست در مدارس ابتدایی در نظر گرفته شود تا نسل آینده به شهروندانی مسئول، آگاه و علاقه مند به حفاظت از محیط زیست تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

آموزش محیط زیست ، تعامل آموزگار و خانواده ، کنش محیط زیستی ، مدارس ابتدایی ، مسئولیت پذیری دانش آموزان