بازتعریف فرآیند یادگیری در مدارس با استفاده از فناوری های بازی محور

تحولات سریع فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های نوینی مواجه ساخته است. یکی از مهم ترین این تحولات، ظهور و گسترش فناوری های بازی محور در حوزه آموزش است که توانسته اند رویکردهای سنتی یاددهی–یادگیری را به چالش کشیده و افق های تازه ای برای آموزش موثر و عمیق فراهم آورند. یادگیری بازی محور با بهره گیری از عناصر بازی مانند امتیازدهی، رقابت، داستان پردازی، بازخورد فوری و انگیزش درونی، تلاش می کند تا فرآیند یادگیری را برای دانش آموزان معنادارتر، جذاب تر و پایدارتر سازد. مدارس به عنوان نهادهای اصلی تربیت نیروی انسانی آینده، نیازمند بازتعریف فرآیندهای آموزشی خود متناسب با ویژگی های نسل دیجیتال هستند؛ نسلی که تعامل، تجربه، مشارکت فعال و فناوری برای آن نقش محوری دارد.این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی به بررسی نقش فناوری های بازی محور در بازتعریف فرآیند یادگیری در مدارس می پردازد. ابتدا مفاهیم نظری مرتبط با یادگیری بازی محور و تفاوت آن با بازی های صرفا سرگرم کننده تبیین می شود، سپس مبانی روان شناختی و آموزشی این رویکرد مورد بررسی قرار می گیرد. در ادامه، کارکردها، مزایا و چالش های به کارگیری فناوری های بازی محور در محیط های آموزشی مدرسه ای تحلیل شده و نقش معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی در پیاده سازی موفق این رویکرد تشریح می گردد. نتایج مطالعات و پژوهش های انجام شده در ایران و جهان نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری های بازی محور می تواند منجر به افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود یادگیری عمیق، تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی و ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان شود. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای بهره گیری اثربخش از این فناوری ها در مدارس ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، فناوری آموزشی ، آموزش مدرسه ای ، انگیزش تحصیلی ، نوآوری آموزشی