طراحی محیط یادگیری ترکیبی مبتنی بر پروژه برای کلاس های چندپایه روستایی

تحول در یادگیری کلاس های چندپایه روستایی زمانی امکان پذیر است که رویکردهای نوین بتوانند به صورت هم زمان به تنوع یادگیرندگان، محدودیت های ساختاری مدارس روستایی و الزامات یادگیری قرن بیست ویکم پاسخ دهند. این پژوهش با هدف ارائه الگویی اثربخش، به طراحی محیط یادگیری تلفیقی مبتنی بر پروژه برای آموزش در کلاس های چندپایه پرداخت تا ابعاد شناختی، اجتماعی، فناورانه و زمینه ای یادگیری در قالبی یکپارچه و منسجم با یکدیگر ترکیب شوند. چارچوب نظری این مدل بر سه محور اصلی استوار است: پداگوژی چندپایه با تاکید بر آموزش فراگیر و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان؛ یادگیری ترکیبی به عنوان راهکاری برای ایجاد انعطاف در زمان، مکان و فعالیت های آموزشی؛ و یادگیری مبتنی بر پروژه با هدف شکل دهی یادگیری معنادار، مسئله محور و مرتبط با موقعیت های واقعی زندگی. ترکیب این مولفه ها سبب می شود مدل طراحی شده علاوه بر ارتقای عدالت آموزشی، به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت فعال و تقویت مهارت های ضروری دانش آموزان روستایی نیز کمک کند. در این رویکرد، نقش معلم از انتقال دهنده صرف محتوا به سمت طراحی و تسهیل فرایند یادگیری ارتقا می یابد و دانش آموزان فرصت پیدا می کنند در مسیری خودتنظیم، خلاقانه و مشارکتی حرکت کنند. تلفیق فعالیت های حضوری و غیرحضوری زمینه تجربه یادگیری چندسطحی را فراهم می سازد و تفاوت های بین پایه ها را به فرصتی برای یادگیری همتایانه تبدیل می کند. همچنین پروژه ها بر مسائل واقعی زندگی روستایی متمرکز می شوند تا ارتباط میان مدرسه و زندگی روزمره تقویت گردد. انعطاف پذیری در شیوه های ارزشیابی و بهره گیری از منابع چندسطحی و ابزارهای متنوع، امکان اجرای این مدل را در مدارس دارای امکانات متفاوت فراهم می کند. در نهایت، این چارچوب می تواند به توسعه حرفه ای معلمان و توانمندسازی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، کلاس چندپایه ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، مدارس روستایی