مقایسه اثربخشی آموزش ترکیبی با آموزش حضوری سنتی بر انگیزه تحصیلی و خودکارآمدی یادگیری

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش ترکیبی با آموزش حضوری سنتی بر انگیزه تحصیلی و خودکارآمدی یادگیری دانشجویان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشجویان یک دانشگاه دولتی بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۶۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت آموزش ترکیبی و گروه کنترل تحت آموزش حضوری سنتی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انگیزه تحصیلی والرند و همکاران و پرسشنامه خودکارآمدی یادگیری جینکز و مورگان بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش ترکیبی به طور معناداری بر افزایش انگیزه تحصیلی و خودکارآمدی یادگیری دانشجویان موثرتر از آموزش حضوری سنتی بود. یافته های این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی و اجرای برنامه های آموزشی موثرتر در نظام آموزش عالی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش حضوری سنتی ، انگیزه تحصیلی ، خودکارآمدی یادگیری