رویکردهای یادگیری ضمنی به عنوان ابزارهای توانمندسازی اخلاقی در مدارس ابتدایی

این پژوهش به تحلیل نقش رویکردهای یادگیری ضمنی در توانمندسازی اخلاقی دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و بررسی نظام مند منابع علمی معتبر، یافته ها نشان می دهند که محیط های یادگیری ضمنی (شامل فعالیت های فوق برنامه، تعاملات اجتماعی، آیین های مدرسه ای و فضاسازی های محیطی) با ایجاد فرصت های تجربی، زمینه درونی سازی ارزش های اخلاقی را بهشیوه موثرتری فراهم می کنند. سه مکانیسم اصلی در این فرایند شناسایی شد: ۱) یادگیری مبتنی بر تجربه از طریق مشارکت در پروژه های جمعی، ۲) الگوسازی رفتارهای اخلاقی در تعاملات ضمنی معلم-دانش آموز و ۳) بازخوردهای طبیعی محیط اجتماعی. همچنین، این مطالعه حکایت از آن دارد که موثرترین راهبردهای ضمنی، آنهایی هستند که عناصر چهارگانه شناختی (درک ارزش ها)، عاطفی (تعلق خاطر)، رفتاری (تمرین عملی) و اجتماعی (مسئولیت پذیری جمعی) را توامان مورد توجه قرار می دهند. در بخش پیشنهادات عملی، طراحی «زیست بوم اخلاقی مدرسه» با ترکیب هوشمندانه فضاهای فیزیکی، روابط انسانی و فعالیت های روزمره پیشنهاد شده است. این پژوهش بر ضرورت بازاندیشی در سیاست گذاری های تربیتی برای تلفیق نظاممند برنامه های رسمی و ضمنی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ضمنی ، توانمندسازی اخلاقی ، مدارس ابتدایی ، تربیت مبتنی بر تجربه ، زیست بوم آموزشی